sobota, 22 lipca 2017

Past to present

Trochę ponad rok temu pytałem chłopaków z tejsted, czy nie podnoszą sobie za wysoko poprzeczki pokazując Lamborghini Diablo na swoich pierwszych urodzinach. Ponieważ nasze jubileusze są blisko siebie (kwiecień), stąd po tym jak zapomniałem o urodzinach swojego bloga z niepokojem spostrzegłem, że chłopcy też coś nie kwapią się do ogłaszania czegokolwiek. Kilka miesięcy później... jednak jest! Tym razem tejsted łączy siły z SNB Łódź - z mojej perspektywy to najdłużej działający detailer w Łodzi, można by ich nazwać pionierami tej branży w naszym mieście. Choć jak nie raz podkreślałem, jeśli chodzi o detailing to daleko mi do bycia ekspertem. W każdym razie event wpisany w kalendarz, co by na pewno go nie przegapić. Czy było warto?

Zacznijmy od tego, że w swojej karierze widziałem wiele samochodów, ale czy był wśród nich Ford Model T? Nie wiem. Jeśli nie, to dzisiaj miałem okazję obejrzeć samochód, który był produkowany w latach 1908-27, czyli dosyć dawno temu. Po drugiej stronie osi czasu stało jedno z najnowszych osiągnięć techniki motoryzacyjnej - Mercedes-AMG GT R. Przez te ponad sto lat trochę się zmieniło. 






Powiedzmy, że to nadal nie robi na was wrażenia. Jeśli urodziliście się w latach 90-tych to jest taki samochód, który w szczególności powinien was zachwycić - Dodge Viper pierwszej generacji, o którym zresztą wspominałem przy okazji aukcji klasyków w Rozalinie zorganizowanej przez Ardor Auctions.




W tym miejscu chciałem podziękować Sławkowi z tejsted za urozmaicenie moich nieco nudnych zdjęć. Teraz coś się na nich dzieje!






Nadal mało? To może postawmy obok niebieskiego GTS-a klasycznego, czerwonego RT/10. Tak, obok. Taki widok nie jest czymś normalnym w Stanach, o Polsce nie wspominając.







Jeśli preferujecie nieco włoskiej lekkości - częstujcie się Ferrari 599 GTB Fiorano HGTE. Sześć litrów, 12 cylindrów - to recepta na udany dzień. Gdybym miał wybrać jeden samochód, który mógłbym stamtąd zabrać, to miałbym spory problem.









Rzecz jasna to nie jedyne gwiazdy imprezy. Niektóre były mniej lub bardziej nieśmiałe i trzeba było ich poszukać gdzieś na uboczu.






Zbierając się powoli do podsumowania dzisiejszego dnia. Królowała bez wątpienia jakość, a nie ilość. Czy to dobrze, ocenę zostawię wam. Dla mnie ten wypad był trochę jak pobudka ze snu zimowego. Przypominacie sobie ostatni post? To było dawno temu. Miło było znowu się spotkać i pogadać nieco o naszym hobby. Fajnie jest zobaczyć starych znajomych, jak i nowe twarze. Patrząc na obecną sytuację w naszym wspaniałym kraju, sukcesem jest to, że są jeszcze rzeczy, które nas łączą, a nie tylko dzielą. Pozostaje mi napić się dziś wieczorem za zdrowie tejsted & SNB Łódź! Do następnego!

piątek, 10 marca 2017

Hybrid Theory

Jeszcze do niedawna hybrydy kojarzyły się większości głównie z Toyotą Prius. Co może was zaskoczyć, produkcję pierwszej generacji tego modelu rozpoczęto już 20 lat temu (1997), a do Europy dotarł dopiero w 2000 r. Widać gołym okiem, że trochę lat już minęło, zatem warto zadać sobie pytanie, czy coś się przez ten czas zmieniło? Przede wszystkim Prius dalej jest produkowany i według danych producenta do kwietnia 2016 sprzedano 3,7 miliona egzemplarzy. Pierwszy milion pękł w 2008 roku, także widać, że zainteresowanie hybrydami przez ostatnie lata znacząco wzrosło.

Jeśli zastanawiacie się, czy hybrydy mogą być ciekawe to odpowiedź brzmi 'tak'. Jeśli zadajecie sobie pytanie, czy aby na pewno czytacie właściwego bloga to odpowiedź również jest twierdząca. Nie patrząc na pieniądze to z pewnością ciekawymi hybrydami są McLaren P1 czy Ferrari LaFerrari. Jeśli jednak nie stać was na żadne z powyższych to w wariancie 'ekonomicznym' jest na przykład Infiniti Q50S albo Lexus LS600h. Dzisiaj skupimy się na tym drugim.

Jest ostatni piątek lutego. Czerwona Giulia Quadrifoglio stojąca pod śnieżną pierzyną żegna mnie na wylocie z Łodzi. To zresztą ta sama, którą widzieliście w ostatnim wpisie. Na szczęście we Wrocławiu nie ma już żadnego śniegu. Pierwszy kontakt z LS-em jest taki, że w ciemnościach wygląda jak nieco większy IS. To głównie zasługa świateł LED, które chyba we wszystkich modelach są takie same. W środku bardzo w stylu Lexusa, nadal czuć ducha lat 90-tych, jednak nie można mu zarzucić bycia przestarzałym. No, może trochę. Pierwsza przykra niespodzianka czeka mnie po otworzeniu bagażnika. Nie da się ukryć, spodziewałem się większej przestrzeni, ale to w sumie mało istotne. Po zajęciu miejsca w środku przypomniałem sobie, za co uwielbiam Lexusy. Wygłuszenie jest niesamowite, a Mark Levinson to chyba najlepsze co dostaniecie w samochodzie, jeśli chodzi o audio. Dodajcie do tego 5-litrowe V8 z silnikiem elektrycznym, generujące łącznie 445 KM i macie zarys tego, co czekało mnie przez następne dwa dni - totalna izolacja od szarej polskiej rzeczywistości.


Dyskusje na temat pierwszych wrażeń przeciągnęły się do późnych godzin, a weekendowy grafik był napięty. W sobotę pojechaliśmy do pobliskich Kobierzyc, gdzie znaleźliśmy miejsce idealnie pasujące do Lexusa LS600h L Superior. Długa nazwa, ale jest dość kluczowa, zwłaszcza, gdy spojrzymy w cennik. To najdroższa oferowana odmiana LS600h, która startuje od 722 900 zł i do zamknięcia cennika pozostaje nam tylko wybór innego lakieru. Tak oto płacąc 730 100 zł dostajemy najdroższego LS-a, jakiego można skonfigurować. 




Pogoda była... zmienna. Od śniegu, przez deszcz ze śniegiem, aż do wiosennego słoneczka. Oznacza to tyle, że utrzymanie samochodu w czystości było w zasadzie niemożliwe. O zmiennych warunkach oświetleniowych chyba wspominać nie muszę?




Z zewnątrz Lexus jest dostojny i specjalnie się nie wyróżnia. Tak w zasadzie to od 1989 (czyli odkąd marka Lexus istnieje) LS drastycznie się nie zmienił. Osobiście jestem zdania, że to dobrze. Wydaje mi się, że w tym segmencie delikatne korekty bez żadnych rewolucji są pożądane.

W środku sytuacja ma się podobnie. Panel sterujący, który znajduje się na tylnej kanapie może niektórym przypomnieć czasy Toyoty Yaris I. W schowku znajdziemy zaś dwa piloty. Dobrze czytanie, piloty. W tym jeden z nich (ten od masażu) jest na kablu. Sam masaż... nie zachwycił mnie. W tej kwestii maszyna prędko człowieka raczej nie zastąpi. 










Jak się to prowadzi? Nie wiem, ale biorąc pod uwagę to, że kierujący nie skarżył się na swój los to zakładam, że nie jest źle. Wydaje mi się, że z przyspieszeniem do 100 km/h na poziomie 6,1 s i jednostajnym przyspieszeniu do zamknięcia licznika, jazda po polskich drogach (nawet krajowych) nie należy do specjalnie uciążliwych. To, co z perspektywy Golfa III w dieslu wydaje się być samobójstwem, tutaj przychodzi z dziecinną wręcz łatwością. Inne samochody wyprzeda się niczym stojące tyczki. Prawda jest też taka, że osoba kupująca taki samochód, raczej jest zainteresowana tym, co dzieje się w drugim rzędzie foteli. Trzeba oddać, że podróżuje się tutaj bardzo wygodnie, choć prawy fotel z przodu też nie jest dla pasażera karą.

Najlepszym testem dla Lexusa była podróż z Wrocławia do Kudowy-Zdrój. Planem na niedzielę było zebranie materiału foto-wideo na fragmencie od miejscowości Radków przez Karłów aż do Kudowy-Zdrój, czyli drodze wojewódzkiej nr 387 zwanej również Drogą Stu Zakrętów.








Po dotarciu na miejsce stanęliśmy przed niemałym dylematem: LS600h to samochód, który świetnie nadaje się na podróże małe i duże, ale po samej Drodze Stu Zakrętów chętnie poszalelibyśmy czymś innym... A zważywszy na cenę testowanego samochodu to z takim budżetem byłoby w czym wybierać. Mam wrażenie, że jeszcze kiedyś tu wrócimy.



Lexus LS600h L Superior to z pewnością ważny gracz w segmencie luksusowych limuzyn. Z jednej strony dostojny i nierzucający się w oczy, choć w centrum Wrocławia przechodnie zdali się być zainteresowani tym, kto siedzi za roletką w tylnym rzędzie foteli. Z drugiej strony, pomimo swojej wagi to potwornie szybki samochód. Z dobrym kierowcą to świetny środek transportu, zwłaszcza w dalekie podróże. Z pewnością nie jest to samochód idealny, ale na horyzoncie widać już nową generację flagowego sedana z Japonii.

PS. Dziękuję za owocną współpracę Project Automotive bez których, ten materiał by nie powstał. Przy okazji chciałem chłopakom życzyć wszystkiego najlepszego z okazji drugich urodzin. Zdaje się, że stopniowo portal się rozkręca, a to dobrze dla wszystkich miłośników czterech kółek.

czwartek, 22 grudnia 2016

Quadrifoglio

W tym roku na łamach bloga sporo uwagi poświęciłem nowej Alfie Romeo - Giulii. Na początku sierpnia spotkaliśmy się po raz pierwszy, a na tegorocznej Forza Italia mogłem z bliska przyjrzeć się topowej odmianie - Giulii Quadrifoglio. Powiedzmy sobie szczerze, Alfa wpadła na chwilę i zrobiła niemałą furorę. Dla mnie oznaczało to tyle, że żadne dogłębne oględziny nie wchodziły w grę. Od tamtej pory mocno trzymałem kciuki, za jak najszybsze następne spotkanie. Czas zleciał bardzo szybko i wychodzi na to, że będzie to trzeci post z rzędu, w którym pojawi się sedan włoskiego producenta.  


Teraz już wiem, że biały lakier to najprawdopodobniej najgorszy możliwy wybór dla tego samochodu. Czy to najbiedniejsza wersja, czy najdroższa nadal nie wzbudza we mnie entuzjazmu. Inaczej sprawa ma się z dzisiejszą bohaterką. Tak jak na wszelkiej maści zdjęciach i renderach nie byłem do końca przekonany do czerwieni, tak teraz stałem się jej wielkim miłośnikiem. Giulia wygląda w niej po prostu zjawiskowo.





Wnętrze prezentuje się prawie tak samo jak to, w którym siedziałem w sierpniu. Ale jak wiemy, prawie robi wielką różnicę. Na każdym kroku można spotkać włókno węglowe, które pasuje tu idealnie, a moim faworytem są karbonowe kubełkowe fotele. To one były głównym powodem, dla którego chętniej siedziałem z tyłu bezpośrednio za pasażerem, a nie na prawym fotelu w pierwszym rzędzie.





Giulię Quadrifoglio napędza podwójnie doładowana jednostka o pojemności 2,9 litra, generująca 510 KM oraz 600 Nm. Gdzieś kiedyś czytałem, że przy jej tworzeniu pracowali inżynierowie Ferrari i chyba coś w tym jest, bo zupełnie przypadkiem po zabraniu dwóch cylindrów z Californii T, zostaje 2891 centymetrów sześciennych. Skok tłoka i stopień sprężania są identyczne. Wyciągnięcie wniosków z powyższego pozostawiam wam.

I tak... W tym miejscu powinno być zdjęcie silnika... ale zapomniałem go zrobić. Także przejdźmy dalej. Korzystając z okazji, postanowiliśmy zrobić kameralne spotkanie w rodzinnym gronie.






Niespodzianką wieczoru była konkurencja w postaci Mercedesa-AMG C 63 S Edition 1. Trzeba przyznać, że wybór wcale nie jest taki prosty.




Zacznijmy od rzeczy oczywistych. Alfę i Mercedesa łączy napęd na tył i podwójnie doładowany silnik o zbliżonej mocy. Niemcy proponują V8, a Włosi V6. Stuttgart stawia bardziej na luksus i komfort, zaś Mediolan na minimalizm i sport. Wybór pomiędzy jednym z nich w moim odczuciu sprowadza się do osobistych preferencji. Uważam, że nie ma tutaj przegranego, ale jeśli miałbym wskazać swojego faworyta to... jednak zostanę przy Alfie. Dlaczego?

W teście Chrisa Harrisa usłyszałem, że Giulia Quadrifoglio jest dokładnie takim sedanem, jakim byłoby czterodrzwiowe Ferrari, gdyby w Maranello podjęto decyzję o sprzedawaniu takiego. W odpowiednich rękach daje niesamowitą frajdę nie tylko kierowcy, ale wszystkim obecnym na pokładzie. Zwłaszcza w trybie Race, którego używanie polecam dokładnie przemyśleć. Napis ESP OFF nie pojawia się na desce przez przypadek. Wielka moc to wielka odpowiedzialność.

Alfa Romeo zawsze kojarzyła się z nienagannym stylem i prezencją, z samochodami, za którymi oglądają się inni. Tutaj wszystko jest po staremu, zatrzymując się na myjni nie trzeba było długo czekać na zainteresowanych. Jak wysiadasz z takiego samochodu, to jakoś ludzie szybko przełamują bariery i pytają o różne rzeczy. Przy czym warto podkreślić - nikt nie pytał o to, czy potrzebujemy lawety.

Kolejna zabawna historia spotkała nas podczas wspólnej przejażdżki z Mercedesem. Stoimy na światłach zaraz przy przystanku tramwajowym na al. Politechniki i nagle zauważamy grupkę Ersamusów, którzy żywiołowo zachęcają nas do krótkiego koncertu niemieckiej V8-mki w akompaniamencie włoskiego V6. Owacji na stojąco nie było, ale chyba im się spodobało.

8 godzin w pracy trwa wieczność, kilka godzin z Giulią Quadrifoglio zleciało w jakieś 60 sekund. Jeśli znacie jakiś skuteczny przepis, jak zamienić te proporcje to dajcie znać. Ponieważ to już koniec, chciałem podziękować portalowi autoGALERIA.pl za najprawdopodobniej najlepszy prezent świąteczny jaki dostałem do tej pory. A wam, drodzy czytelnicy życzę wszystkiego najlepszego z okazji zbliżających się świąt i nowego roku!